Po latach ukochane miejsca wracają do nas w snach, zakradają
się znienacka, łapią za duszę, wołają. Po raz kolejny słoneczne plamy tańczą na
soczyście zielonej trawie, w parku Iwana Franki. Kupione na Prospekcie Swobody
z ulicznego wózka lody śmietankowe, słodko rozpuszczają się w ustach. Dachy
mijanych budynków ostro tną błękit czystego nieba. Gwar, ruch, tętniące życiem
arterie. Zwyczajne, lwowskie, letnie popołudnie. I choć człowiek nie chce, w
końcu budzi się, a ułuda mija. Wraca nieubłagany mróz i trudne do udźwignięcia
osiemdziesiąt lat. Czasem budzi się gorycz i myśl, że życie mogłoby wyglądać
inaczej.
